บทที่ 120 หลานสะใภ้หนีไม่พ้น

ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า จอร์จเดินงับซาลาเปาไส้หมูสับคำโต มืออีกข้างประคองถุงน้ำเต้าหู้ร้อนๆ รีบจ้ำอ้าวไปทำงานที่สตูดิโอ

ทว่าเมื่อมาถึงหน้าประตูสตูดิโอ เขากลับเห็นร่างของชายชราที่คุ้นตาเดินวนเวียนไปมาอยู่

จอร์จเบรกตัวโก่งจนแทบหน้าทิ่ม เขาขยี้ตาแรงๆ แล้วเพ่งมองอีกครั้ง ไม่ผิดแน่... นั่นมันคุณปู่จอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ